Nereye Gider İnsan Kendinden Uzaklaşınca?
Bu Gidiş Nereye… Bu şiir, sevdiği bir insanın kendisinden ve belki de hayattan uzaklaşmasını gören birinin şaşkınlığı, öfkesi, çaresizliği ve hâlâ kopamamış sevgisi hakkında. Biraz da insanın kendi kendisini nasıl kaybedebildiği hakkında.
Ne olduğunu tam olarak açıklamıyorum. “İstilacılar” kim, kadın neden böyle, “arayış” neyin arayışı — bunların hiçbirini kesinleştirmiyorum. Bu yüzden şiir tek bir hikâyeye kapanmıyor.
Yıllar sonra bu şiiri tekrar okuduğumda muhtemelen aklımda kalan nihai soru “Bu gidiş nereye?”den çok “Bu kadına ne oldu?” olacak gibi görünüyor…
Bu gidiş nereye?
Bu arayış kimden?
Ölü bilincimde kâbus
ve gün ortasında ayan ve beyan,
nicedir hem duyar hem görürüm seni.
Kıstırmaktasın kuyruğunu nicedir.
Nicedir sarhoş,
umudun elini bırakmış bir anne güdüsüyle,
kendi yamacında gönenmektesin.
Delirdin mi sen?
İstilacılara mı erdin?
Çiğ bir sevinçte kuşkuya dahi meyletmeden kadınım,
bir garip hal eylemektesin…
Bu gidiş nereye?
Bu arayış kimden?
Delirdin mi sen?
Günay Aktürk
